Αρχική σελίδα

     Η ιστορία του σχολείου της Ασπροβάλτας χάνεται στα βάθη της Μικρασιατικής καταστροφής. Οι κάτοικοι της Ασπροβάλτας ήρθαν πρόσφυγες από το Ρένκιοϊ της Μ. Ασίας το 1923.

     Το Ρένκιοϊ μαζί με το Τσανάκαλε, το Γενισάρ ( Γενίσεχίρ), το Νιχώρι (Γενίκιοϊ), το Εζίνε και το Καλαφατλί αποτελούσαν τα Τρωαδοχώρια, της επαρχίας της Μυσίας.

     Βρισκόταν σε απόσταση 12 χιλιομέτρων ανατολικά της εισόδου των στενών και 16 χιλιόμετρα από το Τσανάκαλε. Απείχε 1,5 χιλιόμετρο από τη θάλασσα και ήταν χαμένο στο πράσινο. Είχε 5000 κατοίκους, όλους Έλληνες χριστιανούς.

     Στην κωμόπολη λειτουργούσαν νηπιαγωγείο, αρρεναγωγείο και παρθεναγωγείο. Τα σχολεία ήταν στην αρχή μικτά και στις αρχές του 19ου αιώνα χωρίστηκαν σε αρρεναγωγείο και παρθεναγωγείο.

     Τις δαπάνες των σχολείων τις κάλυπτε η εκκλησία, μέσω της εκκλησιαστικής και σχολικής επιτροπής.

     Στο πρώτο πάτωμα του κτιρίου διδάσκονταν τα μικρότερα παιδιά ενώ στο δεύτερο τα μεγαλύτερα. Το νηπιαγωγείο λειτουργούσε με τρεις αρχικά τάξεις που λίγο πριν το 1914 περιορίστηκαν σε δύο. Σ' αυτό φοιτούσαν 250 παιδιά και δίδασκαν στην αρχή 3 δασκάλες και τελευταία 2.

     Το σχολείο ξεκίνησε με 5 τάξεις που αυξήθηκαν σε 8. Τότε ονομάστηκε Αστική Σχολή Οφρυνίου. Η Αστική σχολή είχε 320 - 350 μαθητές , 7 δασκάλους κι έναν παιδονόμο. Κάθε τάξη είχε το δικό της δάσκαλο. Το διδακτικό προσωπικό απαρτιζόταν από γηγενείς που είχαν σπουδάσει στην Μεγάλη του Γένους σχολή της Κωνσταντινούπολης ή στην Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης. Υπήρχαν όμως και δάσκαλοι που έρχονταν από την Ελλάδα.

     Το Σεπτέμβριο του 1923 έφτασαν, με το καράβι "Ελπιδοφόρος", στο Σταυρό Χαλκιδικής 54 οικογένειες προσφύγων από το Ρένκιοϊ που είχαν καταφύγει στην Ίμβρο.

    Την τοποθεσία είχε προτείνει ο συγχωριανός τους Βασιλειάδης που ερχόταν παλιότερα για να αγοράσει ξυλεία από τους ντόπιους. Επειδή στη συγκεκριμένη τοποθεσία είχαν εγκατασταθεί πρόσφυγες από το Κατιρλί, οι Ρενκιώτες βρήκαν κατάλληλο χώρο 5 χιλιόμετρα πιο πέρα.

     Η ύπαρξη πηγαδιού, τα κάρβουνα που υπήρχαν σε αφθονία από τους ντόπιους υλοτόμους και το γεγονός ότι υπήρχε ανοιχτός δρόμος, έπεισαν τους Ρενκιώτες να ξαναρχίσουν την ζωή τους.

     Υπέφεραν πολύ από την ελονοσία, την πείνα, την εξαθλίωση και το κρύο. Το 1924 το κράτος έδωσε ξυλεία και κεραμίδια για να αρχίσουν την οικοδόμηση των σπιτιών. Τους έδωσαν επίσης λίγα ζώα, σιτάρι και καλαμπόκι για να σπείρουν. Με κλήρο μοιράστηκαν οικόπεδα και χωράφια.

Το 1927-1928 χτίστηκε η εκκλησία του οικισμού η οποία γκρεμίστηκε το 1978 για να χτιστεί στη θέση της μια μεγαλύτερη.

     Το σχολείο χτίστηκε την ίδια εποχή με την πρώτη εκκλησία το 1928. Ο πρώτος δάσκαλος ήταν ο Νικόλαος Γιαννιός. Τα μαθήματα βέβαια είχαν αρχίσει το 1924 αφού μεταξύ των προσφύγων υπήρχε η δασκάλα Κλεονίκη Φωτιάδου.

     Από τότε μέχρι τώρα το τοπίο έχει αλλάξει. Ο τουρισμός έχει δώσει τεράστια ώθηση στην περιοχή που μαζί με τα Νέα Βρασνά και τα Άνω Βρασνά αποτελούν το Δήμο Αγίου Γεωργίου.

 

[Τα ιστορικά στοιχεία έχουν παρθεί από το βιβλίο του Γιαννακόπουλου Γ. "Ο τελευταίος ελληνισμός του Ρένκιοϊ (Οφρυνίου)", 2002 Ασπροβάλτα. ]

Το σχολείο μας

          Ιστορία

          Σήμερα

          Τμήματα

Ο δήμος

Οι εκπαιδευτικοί

Σύλλογος γονέων

Δραστηριότητες

Τα νέα μας

Επικοινωνία